طمع را چندان کردیم و صاحب کرم را پشیمان
دیروز چهارشنبه 15 فبروری 2006 جمعی از فرهنگیان، روسای دوایر دولتی و مسوولین نهاد های مختلف شهر مزارشریف به تالار جلسات ولایت بلخ، به خاطر ملاقات با یک هیئت فرهنگی که از جمهوری تاجیکستان آمده بودند، دعوت شدند.
برای همه دستور بود که باید سر ساعت هشت صبح حاضر باشند، طبق معمول نشست ساعت ده آغاز شد.
نخست هیئت مهمان از سوی رییس اطلاعات و فرهنگ معرفی شد که یکی آنها رییس تلویزیون ولایت ختلان تاجیکستان و دیگری رییس اتفاق(انجمن) نویسنده گان آن ولایت بودند.
سپس قطعنامه یی که از جانب میزبانان تهیه شده بود، به خوانش گرفته شد، این قطعنامه شامل بیست و چند ماده بود، وقتی هر ماده این قطعنامه قرائت می شد، مهمانان به سوی یدیگر با تعجب نگاه می کردند، زیرا در این پیمان نامه مطالب و مواردی تذکر یافته بود که عقد آن حتی از صلاحیت های روسای جمهور افغانستان و تاجیکستان فراتر بودند. میزبانان به همین بیست و چند ماده هم بسنده نکردند و خواهان تزئید چند ماده دیگر شدند، یکی می گفت که باید این مهمانان مرز میان این دو کشور همزبان و هم فرهنگ را از بین ببرند و دیگری خواهان ایجاد پروژه های زیر بنایی مانند، اعمار فابریکه ها، بند های برق، احداث شاهراه ها و ... بودند. در پایان اکثریت مطلق خواهان آن بودند که همان جز قطعنامه که در آن تذکر یافته است که هیئتی باید از جانب افغانستان به ولایت ختلان سفر نمایند، چند بار و در جا های مختلف قطعنامه تذکر یابد.